„Kicz tkwi w głębi każdego z nas” Abraham Moles
„Odrobina kiczu istnieje w każdej sztuce” Herman Broch

    Otoczeni przez gadżety, przedmioty produkcji masowej w niezliczonych kopiach, których decydującą wartością jest ich ilość a nie jakość, stajemy przed problemem stosunku: człowiek – konsumeryzm. Próba określenia siebie staje się często warunkiem naszej egzystencji we współczesnym świecie. Różne są kierunki tych poszukiwań, dla młodych twórców jest to droga sztuki. Jednak określenie swojego ja we współczesnym świecie staje się skomplikowane i coraz trudniejsze do sprecyzowania czy skonkretyzowania, wymaga wielu badań, poszukiwań, odkryć, doświadczeń a przy tym świat podsuwa nam mnóstwo wrażeń, podniet  do których niełatwo się ustosunkować. Jest to czas kontrastów, młody artysta często bywa zmęczony akademicką, klasyczną sztuką wysoką, buntuje się przeciw takim sposobom wypowiedzi artystycznej i sięga po rozwiązania skrajne - masowe, komercyjne a nawet kiczowate.

     Kicz jest pojęciem kontrowersyjnym, jest przeciwieństwem sztuki wysokiej
i wywołuje konotacje pejoratywne, szczególnie w środowisku akademickim. Jednak nie można tego pojęcia pominąć z historii sztuki. Kicz można określić jako stałą tendencję sztuki, jako balansowanie pomiędzy oryginalnością a banałem. Artyści od wieków mieli do czynienia z konwencjonalnością czy też z uleganiem gustom odbiorcy. Współcześnie panuje neokicz konsumpcyjny. Kicz jest pozorną przyjemnością, ma służyć zabawie, rozrywce, jest łatwo dostępnym szczęściem. Mówienie o kiczu w sztuce ma też swój urok, często też demaskuje jego pozorność i ułudę. Tandeta, banał staje się pretekstem do postawienia najtrudniejszych pytań o kondycję współczesnego człowieka.