Dwudziestokilkuletnia Magda, to „dziwna laska”, która mieszkając z pracoholikiem, popada w frustrację i… utrzymuje się na stałym poziomie wściekłości, nie mogąc znaleźć pracy. Odyseja bezrobotnej przez różne firmy i instytucje, w których słyszy rytualne „dziękujemy, oddzwonimy”, jest jednocześnie sprawdzianem większości języków, jakich używa dziś wolnorynkowe społeczeństwo. Dziewczyna w ripoście temu światu mówi zdecydowane „nie”. Występujący w spektaklu chór zgodnie z grecką tradycją jest komentatorem zdarzeń, jednak w tej odsłonie komentatorem wyraźnie i swoiście nacechowanym. Śpiewający ze słuchu szacowni panowie to w większości emerytowani górnicy i kolejarze.

Czy istnieje szansa na znalezienie ponadpokoleniowego zrozumienia się młodego pokolenia Polaków narażonych na problem społeczny jakim jest polskie oblicze bezrobocia z ludźmi naznaczonymi autentyzmem, doświadczeniem i ciężką pracą zawodową?
...poszukiwania odpowiedzi na to pytanie bez patosu i histerii stanowi clou scenicznego dziania się.  

*dla Martyny